Anne Frank over het verdwijnen van de klokken in de Westertoren

In haar onderduikverblijf in het Achterhuis schreef Anne Frank op 11 juli 1942 in haar dagboek hoe belangrijk het vertrouwde geluid van de klokken in de nabijgelegen Westertoren voor haar was. Een goed jaar later schreef Anne over het weghalen van de klokken.

Zaterdag, 11 juli 1942

Lieve Kitty,
Vader, moeder en Margot kunnen nog steeds niet aan het geluid van de Westerklok wennen, die om het kwartier zegt hoe laat het is. Ik wel, ik vond het dadelijk fijn en vooral ’s nachts is het zo iets vertrouwds. Het zal je wel interesseren te horen hoe het me in mijn “duik” bevalt, welnu, ik kan je alleen zeggen, dat ik het zelf nog niet zo goed weet. Ik geloof, dat ik me in dit huis nooit thuis zal voelen, maar daarmee wil ik helemaal niet zeggen, dat ik het hier naar vind. Ik voel me veeleer als in een heel eigenaardig pension, waar ik met vacantie ben. Nogal een gekke opvatting van onderduiken, maar het is nu eenmaal niet anders. Het Achterhuis is als schuilplaats ideaal.

Dinsdag, 10 augustus 1943

’s Ochtends bij het opstaan, ook zo iets wat zeer onaangenaam is, spring ik uit bed, denk bij mezelf “je gaat er dadelijk weer lekker in", loop naar het raam, onduister, snuffel zolang aan de kier tot ik een beetje lucht voel en ben wakker. Het bed wordt zo gauw mogelijk uitgelegd, dan is er geen verleiding meer. Weet je, hoe moeder zoiets noemt? Een levenskunstenaar. Vind je dat geen grappig woord? We zijn sinds een week allemaal een beetje met de tijd in de war, daar onze lieve en dierbare Westertoren-klok blijkbaar weggehaald is voor fabrieksgebruik en wij dag noch nacht precies weten hoe laat het is. Ik heb nog wel wat hoop, dat ze iets uit zullen vinden, dat de buurt een beetje aan de klok doet herinneren, b.v. een tinnen, koperen of weet ik wat voor een ding.

De Amsterdamse Westertoren gezien vanaf de Rozengracht in 1940